Fotoverslag van de expeditie

Eindelijk, het heeft even wat voeten in aarde gehad maar je kunt nu een fotoverslag van de expeditie bekijken.

Klik hier om het verslag te bekijken.

Nieuwe foto's

Nu iedereen weer veilig terug is gekeerd in het vlakke Nederland, iedereen weer een beetje tot rust probeert te komen, is er ook even tijd om door alle foto's heen te bladeren. Helaas was het niet gelukt om rechtstreeks vanaf de berg foto's te versturen dus zullen we binnenkort een selectie van foto's alsnog op de site plaatsen. Hier in ieder geval een voorproefje. Mèt de foto's van drie dolblije dames op de top van de Aconcagua!

22 t/m 28 januari

Na alle ontberingen op de berg bleef er gelukkig nog tijd over voor een paar dagen relaxen in Mendoza. Op dinsdagavond hadden we ons ‘celebration dinner’. Adrian (een van de gidsen) had een geweldig restaurantje geregeld waar we heerlijk Bourgondisch hebben gegeten. Natuurlijk een heerlijk wijntje erbij en pas na middernacht tonnetje rond weer de taxibus in.

Woensdag werd voor de meeste mensen een shopping-dagje. Ikzelf ben op zoek gegaan naar een paar lekkere schoenen. Ik wilde graag heerlijk zachte gympies kopen maar als je schoenmaat 40+ hebt kom je niet ver in Argentinië. Het zijn dus een paar All Stars geworden maar na al die tijd op zware bergschoenen is dat best een verademing. Ook nog schone sokken etc. gekocht. Die stinkende sokken van de afgelopen weken zitten hermetisch verpakt in plastic. ’s Avonds weer uit eten geweest. We zijn beland in een leuk restaurantje/kroegje met vooral lekkere empanada’s. Bij het eten weer die heerlijke wijn uit de regio. De uitbater vond ons zo gezellig dat hij een fles champagne aanbood. Daarna een beetje dansen, een tequila (je weet wel, beetje zout op de rug van je hand, drankje achterover en daarna een citroen in je mond…..) toch nog maar even blijven hangen want het regende zo hard. Het werd heel gezellig en heel laat. Uiteindelijk dan toch maar betalen en naar huis. René heeft ons nog getrakteerd op een Mojito in een heel erg vage kroeg. Daarna in opperbeste stemming terug naar het hotel. De volgende ochtend was voor bijna iedereen vrij zwaar…….

Alice en Marjolein zijn ondanks nogal weinig slaap toch gaan paardrijden en raften. We stonden om 8.30 uur fris en fruitig (?) voor de deur van het boekingskantoortje. Met een busje werden we teruggebracht richting de bergen. Na een uitleg van 3 minuten over hoe je eigenlijk zo’n beest moet besturen gingen we op pad. Met een stuk of 8 Argentijnen hebben we een tocht gemaakt van 2 uur. Ik had na 10 minuten al zadelpijn dus voor mij werd het een lange ochtend. Ondanks dat was het wel een mooie tocht. Heel erg grote cactussen gezien en als klap op de vuurpijl ook nog een Condor. De bewolking hing heel erg laag en dat gaf ook mooie plaatjes. Na het paardrijdavontuur zijn we gaan raften. Omdat het flink had geregend was het water flink woest en het werd een spectaculaire rit. Eerst even droogoefenen en de Spaanse termen voor vooruit, achteruit etc inprenten en daarna de rivier op. We zaten nog geen 10 min op het water en toen begon het heel hard te regenen. Maakt niks uit, we waren toch al erg nat en we hadden wetsuits aan. Zeker een aanrader dat raften.

Vrijdag hebben we met alle meiden een verwendagje gedaan bij de spa van het Hyatt. Heerlijk relaxen in de sauna, modderbaden, nagels weer als nieuw, stoombad, massage. Hoe groot kan het contrast zijn met de week ervoor. Nog even de laatste shoppingacties. Vooral Dieke had smaak goed te pakken. ’s Avonds lekker gegeten bij de Italiaan naast het hotel en natuurlijk weer een ijsje gehaald op de hoek. Volgens de verhalen de beste ijssalon van Mendoza, zou goed kunnen kloppen. Zaterdag inpakken en wegwezen. Op naar het vliegveld en dan begint de terugreis. Wachten, wachten, zitten, hangen. 21 uur later zijn de we dan eindelijk op Schiphol. Een gigantisch leuke ontvangst. Heel veel familie en vrienden stonden klaar om ons te verwelkomen.

Na 3 weken intensief met elkaar optrekken neem je ineens weer afscheid van elkaar. Voelt best vreemd op dat moment. Ineens is het echt voorbij. We hebben er met z’n allen heel hard voor moeten knokken in de aanloop van dit project. De dingen gingen niet vanzelf, er waren tegenslagen maar we hebben het wel tot een goed einde weten te brengen. We hebben laten zien dat je ook met een beperking tot heel veel in staat kan zijn. Het is een succes geworden door de tomeloze inzet van de groep, door sponsors die iets positiefs zagen in ons plan, door vrijwilligers die hun steentje hebben bijgedragen, door de ‘vrienden van c-mex’ die financieel hebben geholpen, door de perfecte begeleiding van de gidsen, door Dieke die ons op de berg zo fit mogelijk heeft gehouden maar zeker ook door Klaas. Een leuk idee hebben we allemaal wel eens maar vaak blijft het daarbij. Klaas, jij durfde in het diepe te springen, heel erg bedankt daarvoor. 

Alice

21 JANUARI 2008

Femke: Het was even een beetje stil aan het bergbeklimfront, maar nu we weer veilig, gezond en wel in Mendoza zijn, kan ik net voor het ´celebration dinner´ even een berichtje sturen. Na de zeer vermoeiende en ongelofelijk gave toppoging van zaterdag, zijn we zondag afgedaald naar het basiskamp in een uur of zeven (geloof ik), waar we eindelijk weer in een echt bed mochten slapen. Zaterdag was een enorm indrukwekkende dag, althans voor mij in ieder geval maar ik denk voor iedereen. 11 uur naar boven klimmen, en 4 uur weer omlaag. Per stap die je zet drie keer ademhalen en dan nog onvoldoende lucht. Maar wat was het gaaf om samen met Dieke, Marjolein en de 2 gidsen op de top te staan. Daar stonden we dan, op het dak van het westelijk halfrond en met een prachtig uitzicht. Alhoewel dat enigszins aan mij voorbij is gegaan door de vermoeidheid geloof ik. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Eenmaal weer terug beneden in Camp Berlin stonden de overige 5 expeditieleden op ons te wachten in de ijzige kou, het scheen min 20 te zijn in het kamp, maar met mijn drie broeken, drie paar handschoenen, donsjack en handenwarmers viel de kou best mee. De volgende dag zoals gezegd afgedaald naar het basiskamp, waar het toch een stuk beter ademhalen is, op 4300 meter i.p.v .5900. ´s Avonds kregen we een heerlijke warme maaltijd en na afloop kwam de champagne op tafel. Nou dat gaat er best in na 2 weken afzien, hahaha.

Gisteren mochten we nog even 36km lopen naar het begin van het park,een leuke wandeling van 9,5 uur (spierpijn!!) Gelukkig zat al de bagage op de ezeltjes en konden wij met slechts water en ander proviand de berg afstormen. En toen......douchen!! Na 15 dagen zonder stromend water was dat wel bijna het allerfijnste van de expeditie. Toen ik 2x mn haar had gewassen en uitgebreid had genoten van de douche kwam ik de kamer weer in, rook ik pas hoe onze spullen stinken. Misschien eerst nog even langs de wasserette voordat we naar huis gaan?

Vandaag zijn we weer na een rit van 3 uur terug in Mendoza. En zijn we weer herenigd met Alice, Ron en Paul, allemaal weer compleet dus! En wat is het lekker om weer een eigen wc en douche te hebben. Het is hier 30 graden, dus een verschil van 50 graden vergeleken met zaterdag. Nu nog een paar dagen flink genieten, lekker uiteten, een wijntoertje, winkelen en raften en dan gaan we zaterdag weer richting Nederland. Alle mannen hebben zich vandaag laten knippen en scheren bij de kapper en dus hebben we nu weer echte heren in het gezelschap in plaats van zeerovers.

Ik kan nu alvast zeggen: wat een fantastische ervaring was dit en wat ontzettend cool dat we met 8 man de toppoging hebben ondernomen en uiteindelijk met z'n drieën de top bereikt hebben. Ik zeg met een grote glimlach: GIRLPOWERRRRR!!!

We hebben met z'n elven een superleuke tijd en ik denk dat het doel van de expeditie (laten zien dat je ondanks een chronische ziekte toch nog in staat bent tot topprestaties) uitstekend gelukt is en dat we met zijn allen heel trots mogen zijn op dit resultaat.

Zo, ik ga nu lekker genieten van alle luxe om mij heen en het lekkere weer en natuurlijk de wijntjes uit Mendoza. Wellicht tot zondag op Schiphol of misschien een andere keer, bedankt voor alle leuke berichtjes op het weblog (heb ze eindelijk gelezen, erg leuk!).

Reageer via het weblog

Eindelijk foto's

De eerste foto's van de expeditie zijn binnengekomen. Klik op de afbeelding en je krijgt een vergroting te zien, door aan de rechter- of linkerkant te klikken kunt u verder- of teruggaan.

20 JANUARI 2008

De top is bereikt, Femke, Marjolein en Dieke hebben de 6962 meter hoge Aconcagua bedwongen!

Helaas heeft Klaas, met nog een paar uur te klimmen, terug moeten keren naar Camp Berlin. De dames zijn hier, na een lange tocht van 14,5 uur klimmen, ook weer veilig terugekeerd.

Het was extreem koud, harde wind en heel veel sneeuw en er is veel gebruik gemaakt van de stijgijzers. Ze zijn heel moe, maar erg blij. Het was voor Femke inieder geval de zwaarste dag van haar leven.

Bij terugkomst in kamp Berlin stonden de andere teamgenoten de dames op te wachten. Morgen zal de gehele ploeg terugkeren naar het basiskamp, alwaar een uitgebreider verslag zal worden gedaan van de tocht.

Reageer via het weblog

19 JANUARI 2008

Vandaag is vanaf Camp Berlin begonnen met de toppoging; helaas moest René al snel opgeven omdat een oog dichtvroor (inmiddels weer verholpen), Linda sloot zich daarbij aan. Korte tijd daarna ook Jan en Rosalie. Deze vier wachten in Camp Berlin op de andere vier die nu nog aan het klimmen zijn. Dat zijn dus: Femke, Marjolein, Dieke en Klaas. Er staat nog steeds een stevige wind en het is erg koud.

Gezamenlijk dalen ze dan morgen af naar het basiskamp, waar weer contact opgenomen zal worden.

Reageer via het weblog

17 JANUARI 2008

Berichten vanaf de berg: De groep zit op 5900 meter hoogte en de meeste mensen voelen zich goed. Paul heeft gisteren zijn top bereikt en is direct na aankomst in het kamp teruggekeerd. De anderen hebben er goed zin in en vandaag gaan ze voor de top.

Zojuist ontvangen: Ze zitten met 8 personen in Camp Berlin. Het heeft vandaag gestormd en ze hebben een toppoging uitgesteld. De wind is nu gaan liggen dus ze zullen morgen proberen de top te bereiken. Iedereen maakt het goed.

Reageer via het weblog

16 JANUARI 2008

Alice: Zoals jullie allemaal dus al eerder gelezen hebben hebben Ron en ik (Alice) onze top al gehad. We zijn veilig terug in basecamp na een zware afdaling met flinke volle rugzakken. Ik voelde me tijdens de klim tussen kamp 1 en 2 dermate beroerd (mn. misselijk) dat het me niet verstandig leek om nog verder te klimmen. In de voorafgaande dagen had ik ook al problemen gehad met de hoogte dus dan zou het vrij stom zijn om toch verder te gaan klimmen.

Een bittere pil maar heeeeel soms moet het verstand voorrang krijgen (niet te vaak hoor!) Op dit moment gaat het gelukkig weer veel beter dus no worries!!! Ook vanaf deze plek kan ik geen foto`s sturen helaas. Een paar dagen geleden hebben we gezien dat er allemaal leuke reacties zijn op de site. Dat gaf ons echt een positieve boost. Bedankt voor al jullie aanmoedigingen.

Reageer via het weblog

15 JANUARI 2008

Linda: vandaag was ik vroeg wakker en voelde me goed. Ben alvast begonnen met het inpakken van mijn spullen. Met drie man/vrouw in de tent lukt dat niet allemaal tegelijk. Veel te vroeg, een uur voor dat de zon in kamp 1 was, stond ik buiten. Dan maar weer de tent in anders word je koud. Langzaam kwam iedereen richting de eetplek. Niet iedereen voelde zich even goed, dus het was een rustig begin van de dag.

Wij hebben het nog steeds erg naar ons zin. Gisteravond hebben we nog lang gekaart (pesten) in de tent, het was super gezellig.

Femke: tegen twaalven waren we allemaal bepakt en bezakt en klaar om richting kamp 2 te gaan. Ron en Alice hebben vandaag hun top bereikt en zijn teruggegaan naar het basiskamp. De resterende 9 bereikten tegen het eind van de middag kamp 2 en inmiddels zijn alle tentjes opgezet. Het is hier prachtig, we kunnen kamp 3 (camp Berlin, het laatste kamp!) en de top zien en hebben een wijds en indrukwekkend uitzicht.

Marjolein: Leuk om ook even te schrijven, maar oh jee ik zie mijn weerspiegeling in het beeldscherm. Mijn haar ziet eruit alsof ik er een pakje boter in heb gesmeerd en het anderhalve week niet gekamd heb. En erger het laatste is waar ook. Samen met Dieke lig ik even in de tent uit te puffen van de tocht hierheen. In de tent is het warm, maar toch hebben we uitzicht op de sneeuw. Dezelfde sneeuw als waar we ons drinkwater uit halen. Ja, daar ga ik nu maar lekker eens een slok van nemen, want veel drinken is belangrijk op deze hoogte.

Reageer via het weblog

14 JANUARI 2008

Femke: Vandaag tot half 11 in de tent gebleven want toen kwam de zon pas in het kamp en werd het wat aangenamer buiten. Iedereen in zijn donsjas, muts op, wanten aan en na warme thee en cornflakes voelden we ons weer wat meer mens. Gids Adrian is vandaag  terug naar het basiskamp om extra voedsel te halen en meteen het afval mee terug te nemen. Ik vermaak me in de tent met het schrijven van dit bericht en Jan schrijft in zijn logboek en Linda luistert naar een muziekje. Net is onze saturatie, het zuurstofgehalte in je bloed, gemeten en goed bevonden. Kom maar door met kamp 2 dus. Helaas lukt het niet om foto's te verzenden, jullie zien onze ontberingen dus pas bij terugkomst. Ik moet nog steeds erg wennen aan het ontbreken van een toilet, aan de andere kant heb ik nog nooit zo'n mooi uitzicht gehad tijdens het plassen :-) Ik heb nu ruim een week mezelf niet gewassen maar ik moet zeggen: het valt best mee, alles went blijkbaar.

Reageer via het weblog

13 JANUARI 2008

Linda: Vanmorgen is iedereen wakker geworden in kamp 1. Niet iedereen had even lekker geslapen. Ikzelf was gisteren weer hoogteziek. Omdat ik de kleinste ben, moest ik met 3 man in de tent. Femke en ik hadden Jan gevraagd, daar hij ook niet zo groot is. Koud hebben we het niet gahad, maar we rolden allemaal richting Femke, dus die heeft niet zo lekker geslapen. Na het onbijt, dat we samen konden eten omdat we lekker buiten konden zitten. Het is 's morgens wachten totdat de zon achter de enorme berg partijen vandaan komt. En dat is het wachten waard, want volgens mij scheelt het zo'n 10 graden.

Na het ontbijt werd de saturatie bij iedereen gemeten. Deze was bij een ieder voldoende en dus kregen we te horen dat we al onze spullen, met name voor 'summit day' in onze rugzak moesten stoppen en deze naar kamp 2 gaan brengen. 12:30 uur iedereen vertrokkken naar kamp 2. Ron, die natuurlijk wat acclimatisatie op deze hoogte mist, is na een uur terug gegaan naar kamp 1. De rest is doorgelopen tot aan kamp Alaska (op 5200 meter). Hier zijn Alice, Paul, Rosalie en ikzelf gestopt. De meegebrachte spullen hebben we in een tas gestopt en bij een vriend van Adrian in de tent gestopt. Van deze mijnheer hebben wij ook lekkere thee gehad. Zo konden we lekker genieten van het prachtige uitzicht. Guus mamma zat daar bijna boven de wolken. Na deze pauze zijn wij samen met Milton naar kamp 1 gelopen. Dat gaat echt veel sneller dan omhoog. Zit nu met wederom thee dit te schrijven en te wachten tot de anderen vermoeid terug zullen komen.

Femke: Samen met Klaas, Jan, Dieke, Marjolein en René zijn we zondag tot kamp 2 geklommen, op 5400 meter. Met een rugzak vol spullen klom ik al hijgend het hele stuk naar boven. Dat was best heel zwaar maar eenmaal boven konden we weer voldaan lachen. De crackers met goudse kaas en salami maakten het helemaal goed. Naar beneden ging lekker vlot, Jan en ik wat langzamer dan de rest vanwege zijn hoofdpijn en mijn knie. Gelukkig heb ik er nog steeds weinig last van, zolang ik maar rustig naar beneden ga. 's Avonds met z'n allen aspergesoep en pasta met champignonensaus gegeten en toen weer vroeg onder de wol. De gidsen zijn niet alleen erg goeie gidsen maar gelukkig ook voortreffelijke koks. Het werd een onrustige nacht door de harde wind, de gidsen hebben voor de zekerheid alle tenten nog even extra aangespannen. Morgen hebben we een extra ingelaste rustdag zodat iedereen fit genoeg is om door te gaan naar kamp 2.

Reageer via het weblog

12 JANUARI 2008

Kamp Canada (op 4910 m) is bereikt, door alle expeditieleden.... een prestatie van formaat dacht ik zo! De Mont Blanc bijvoorbeeld ligt lager. Elke activiteit op deze hoogte valt erg zwaar, alles kost veel meer moeite. Maar het is absoluut de moeite waard. Het uitzicht vanaf camp Canada is fenomenaal; recht vooruit zien we Chili liggen, om ons heen alleen maar bergen, rechts zien we een enorme besneeuwde bergtop met een uitgestrekte gletsjer.

De tenten zijn opgezet en we gaan straks lekker eten, het ruikt al lekker om ons heen. Er staan namelijk allerlei nationaliteiten om ons heen zoals Argentijnen, Russen, Noren.... Ja ja, we zijn niet alleen op de berg. Groeten vanaf een zonnige Aconcagua van Paul. Straks lekker genieten van een mooie zonsondergang in de bergen!

Reageer via het weblog

11 JANUARI 2008

Vandaag is Klaas jarig! Dus vanochtend gezongen, slingers opgehangen en kadootjes gegeven. Een bijzondere verjaardag op bijna 4370 meter hoogte. Hiep hiep hoera! Ik, Femke, heb geloof ik nog nooit zo lang en lekker geslapen als vannacht, 10 uur achter elkaar. Ik was dan ook behoorlijk kapot na de klim van gister naar 4800 meter. Maar nu kan ik de wereld weer aan. Lekker zo'n rustdagje, we zitten al de hele dag in de zon te niksen. Buiten is het stukken aangenamer dan binnen, in dit koudste en hoogste hotel ter wereld! Nog 1 nachtje comfort en dan wordt het echt afzien in de kou in de tentjes.

Rosalie: 't is wel bijzonder hoe snel de tijd voorbij gaat met niets doen. niets doen en rust is erg belangrijk. Het lichaam moet de tijd krijgen om te herstellen en te wennen aan de hoogte. langzaam begint het tot iedereen door te dringen wat een expeditie inhoudt. Ondanks alle voorbereidingen, het lezen van boeken, bezoeken van websites, het spreken van mensen met ervaring, is het moeilijk om van tevoren een realistisch beeld te krijgen van hetgeen je te wachten staat. Fasegewijs nemen we afstand van luxe, wennen we aan de kou, stof en viezigheid. In Mendoza, Penitentis en ook hier weer in refuzio Plaza de Mulas laten we spullen achter. Alleen het meest noodzakelijke nemen we mee naar boven. Ookal is dat voor sommigen onder ons meer dan een halve kilo aan pillen. Zonnebrandcrème en vochtig wc-papier is ook redelijk essentieel. Wat ook bijzonder is, is te ervaren dat het lijf zich snel herstelt na de verschillende zware dagtochten. De trainingen van het afgelopen jaar hebben effect! Linda, Marjolein en Dieke gaan nu een uur lopen naar het verderop gelegen tentenkamp om frietjes te kopen.

Reageer via het weblog

10 JANUARI 2008

We proberen elke dag een berichtje te versturen. Of het lukt hangt af van de verbinding. Bij bewolking lukt dat niet.

Gisteren een tocht naar kamp 1, Canada, 4800 m. Voor het eerst op de double boots, de Asolos. En iedereen een rugzak met 16 kilo, de berg op. Een zak met 5kg aan voedsel, donsjack, slaapmatje en alles wat we in de refugio niet meer nodig hebben. De tocht was loodzwaar, heel steil met allemaal losse steenjes en een harde wind. Er staat nu 1 tent in kamp 1 met de meeste van onze spullen. Het was daar erg koud, dat beloofd nog wat. Om 17.30 waren we terug in de refugio. Thee en koekje stonden al voor ons klaar. De gidsen zijn heel attent en letten goed op ons.

Gisteren opnieuw geoefend in een speciale looptechniek op hoogte: per in- en uitademing 1 stap. En niet te vergeten, de poephouding tijdens de afdaling. Billen naar achteren, gewicht naar voren zodat je bijna je handen op je knieen kunt houden. Ook hebben we oefeningen gedaan om de handen warm te houden.

Het weer was gisteren bewolkt, sterke wind en zelfs een beetje sneeuw. Gids Juan en Ron hebben de tocht van Confluenza naar de refugio volbracht. Kortom de ploeg, deelnemers en gidsen zijn weer compleet!

Reageer via het weblog

9 JANUARI 2008

Vannacht heerlijk geslapen, dat wil zeggen voor op 4370 meter. Wat wil zeggen dat je heel vaak wakker wordt en dat af en toe je hart op hol slaat. Om 8 uur 15 wakker geworden de zelfde kleren van de afgelopen 4 dagen weer aangetrokken, naar beneden naar het toilet gegaan, emmer water eroverheen en klaar is kees. Naar de enige wastafel met warm water gezicht wassen, tanden poetsen, gezicht increamen met zonnebrand  en klaar zijn we.

In de eetzaal (de enige verwarmde ruimte in dit hotel) stond het onbijt klaar. Langzaam kwam iedereen binnen. Om 11 uur moesten we klaar staan om naar het basecamp te lopen, zodat we ook nog een beetje beweging krijgen vandaag. Dat is goed voor de acclimatisatie. In bas. Stop nu word ik al voor de vierde keer onderbroken of ik wel gemeld heb dat we gisteren een condor hebben gezien. Bij deze, dit is zeer bijzonder, want onze gids heeft er nog maar één in tien jaar gezien en nu dus twee.

Ook moest ik nog de brug vermelden die naar ons hotel leid. Dit zijn ongeveer drie pallets met planken ertussen die missen en dan twee stalen balken naast elkaar, waarvan er een lager zit dan de ander. Op zich ook al een overwinning om hier overheen te gaan. Zo nu verder met vandaag. In basecamp even rongelopen, ook hier kun je telefoneren, internetten, champagne kopen, warme douche, restaurant. Even lekker in de zon gezeten en weer teruggelopen naar ons hotel, om 13 uur stond hier de lunch klaar, quiche met vis smaakte goed. Na de lunch ging bijna iedereen even slapen.

Om 17 uur 30 stond er koffie en thee met cake klaar. Ja het is echt afzien op zo'n rustdag. 18 uur 30 bespreking voor morgen. Wat moeten we aan, wat moeten we meenemen. De stijgijzers worden bij iedereen op de kamer gecontroleerd of ze goed passen. Verder krijgt iedereen een tas met eten of kookgerei mee om naar camp 1 te dragen. Toen was het alweer tijd voor het avond eten, 20 uur 15. Vooraf salade en als hoofdgerecht spliterwtensoep. Dan gaan we morgen nog iets sneller de berg op.

Na het eten moesten we allemaal onze rugzak laten wegen. Die van mij was 15kg en dat was goed. Ondertussen is het hier 22 uur 30. Femke ligt al te slapen ik wilde dit nog afschrijven en dan snel tanden poetsen en naar bed. Dit allemaal het liefst voordat het licht uit gaat. Ja hier gaat het licht / electra alleen aan van 8 uur s'avonds tot 11 uur. Nou morgen weer een spannende dag, hoe zwaar ga ik het vinden en hoe gaat mijn lichaam reageren. Ik ben namelijk vreselijk ziek geworden op de dag toen we naar Francia liepen. Het begon op 4110 meter en toen moest ik nog terug lopen. Hoogteziekte echt vreselijk, hoofdpijn, overgeven en alleen maar willen liggen en gaan slapen. Maar we moesten nog een paar uur terug. De volgende ochtend voelde ik me echter weer prima. Nou het licht is uit en ik ga slapen.

Reageer via het weblog

8 JANUARI 2008

Weer een warme dag. En ook een heel erg lange dag. Rond 10.00 uur vertrokken richting Plaza de Mulas. Om een idee te krijgen van de omgeving, de eerste paar uur was een woestijn met schitterende bergen. Een uur of 4 duurde dit gedeelte. Daarna kwam een veel steiler gedeelte. Flink puffen en zweten. Zodra je iets sneller loopt loop je te hijgen als een molenpaard.

Na ongeveer 11 uur lopen kwamen we net voor het donker werd in het hotel aan. Het was voor iedereen een lange zware dag. Ron blijft nog een dagje in het vorige kamp om nog een beetje beter te acclimatiseren en komt waarschijnlijk morgen deze kant op.

Reageer via het weblog

7 JANUARI 2008

Vanochtend om 6 uur [!] ontbeten, na een warme nacht in de tent. Ik [femke] heb best lekker geslapen zowaar, dus dat viel reuze mee. Na de toast en pannenkoeken [ja we hebben het heel zwaar], begon onze acclimatisatiewandeling naar 4100 meter. Na een paar uur kwam de zon op en kwamen we langs indrukwekkende ijswatervallen en gletsjers. Na 5 uur ploeteren in de brandende zon, kwamen we aan bij plaza Francia op 4100 meter en hadden een prachtig uitzicht op de zuidwand van de Aconcagua, en op de top!

Inmiddels voelde mijn hoofd als na een heftige stapavond. Knallende hoofdpijn is een veelvoorkomend verschijnsel bij klimmen en hoort bij de aclimatisatie. Niks aan de hand dus. Na 8 uur kwamen we weer aan in het kamp en moesten we verplicht liters water drinken en lekkere koekjes eten. Je hoort mij nog steeds niet klagen. Morgen riching basiskamp, een tocht van 10 uur dus vanavond vroeg naar bed.

Reageer via het weblog

6 JANUARI 2008

Vandaag de eerste etappe afgelegd naar, hopelijk, de top van de Aconcagua. Omdat het een relatief korte etappe was vertokken we pas rond 11.30 uur uit Los Penitentes. Na een kort ritje kwamen we aan bij Puenta Del Inca, het startpunt van de tocht. De wandeltocht van ca. 10 km was prachtig. Het dal is nu nog groen met steile, bontgekleurde rotswanden. De zon brandde onbarmhartig dus het was zaak flink te smeren en te drinken.

Tijdens het lopen zijn we gestegen van 2850 m naar 3300 m. Voor ons laaglanders al een hele hoogte. De eerste paracetamolletjes zijn uitgedeeld omdat zich bij de meesten een lichte hoofdpijn aandiende. We blijven hier twee nachten om te aclimatiseren en gaan dan door richting basecamp. Het tentendorpje ziet er uit als een dorpje uit een andere wereld. Alleen de filmmuziek ontbreekt nog. Een tentje opzetten betekend hier een speurtocht naar stormvaste keien. Het opzetten van 7 tenten was dan ook een aardige acclimatiseringsoefening.

Reageer via het weblog

5 JANUARI 2008

In de avond van 4 januari hebben we een inspectie gekregen van de door de groep aangeschafte materialen. De gidsen kwamen kamer na kamer de materialen controleren. Onze materialen werden streng en rechtvaardig gekeurd. Alles heeft de toetsing doorstaan. We hebben dus prima spullen!

Na een uitgebreid ontbijt zijn we vanuit Mendoza naar Penitentes vertrokken. Een rit van 4 uur in een busje met aanhanger. Halverwege hebben we een stop gehad bij een pitoresk restaurantje, Zuid-Amerikaanse stijl. Hier hebben we lekker gelunched. We hebben de reis hervat en zijn om 16.00 uur plaatselijke tijd gearriveerd in Penitentes op 2700m. Tijdens een korte wandeling hebben we de hoogte al kunnen ervaren. We gingen steil omhoog en waren snel buiten adem. De acclimatisatie is nu begonnen.

Na een meeting waarin de gidsen nogmaals vertelden wat de risico´s zijn hebben zij hun belangrijkste taken op een rijtje hebben gezet;

1. Veiligheid groep.
2. Veiligheid anderen op de berg (reddingsoperaties).
3. Het behalen van de top.

Daarna zijn we om 21.00 uur aan het diner gegaan. We hebben allemaal goed en lekker gegeten. Voorlopig gaat alles dus nog voorspoedig.

Reageer via het weblog

4 JANUARI 2008

Goed vertrokken vanaf Schiphol. In Madrid moesten we overstappen naar een ander vliegtuig. Eerst nog even met zijn allen bij de Mc-Donalds gegeten. De sfeer zat er goed in. Toen helemaal naar de andere kant van het vliegveld in Madrid. Daar in een hele lange rij aansluiten. We waren niet de enige die naar Santiago de Chille gingen. Maar uiteindelijk zaten we allemaal verpreid over het vliegtuig en vertrokken we om 00:10 uur vanuit Madrid.

13 uur later, na aan het eind van de vlucht nog een prachtig uitzicht over het Andesgebergte, kwamen we allemaal heel fit(niet dus) aan in Santiago. Hier moesten we weer overstappen op het vliegtuig naar Mendoza. Om 12:25 kwamen we in een 32 graden heet Mendoza aan. Helaas was Jan zijn tas kwijt, verder was de reis zeer voorspoedig verlopen. We zijn erg hartelijk ontvangen door de mannen van Meridies(onze gidsen).

Aangekomen in het hotel stond er een drankje en een hapje voor ons klaar. Na een korte introductie van beide kanten gingen we Argentijns lunchen. Als dit de trend is van de rest van de reis, dan hoor je ons niet klagen. Na de lunch gingen we onze permits halen. En toen werd de uitrusting gecheckt. Dat was voor sommige onder ons even slikken. Maar alle tassen zijn gepakt en iedereen is wat gaan eten of ligt al in bed. En Jan zijn tas is ook in Mendoza gearriveerd.

Reageer via het weblog